Chcę wiedzieć, co robią prywatnie, jak bardzo są zżyci.
- Rodzina ma ochronę? - Zapewne niedostateczną.
Zgłoszę się do pana Godmana.
Składam wymówienie.
Allon i ja służyliśmy razem w izraelskim wojsku.
Bez obaw, będziemy uzbrojeni.
Masza jest w ciąży z naszym ojcem.
Dostaniesz 20 tysięcy miesięcznie, by wychować dziecko gdzie indziej.
- Wyprowadź się na jakiś czas. - Co?
Dziewczyna się wyprowadziła.
Chyba się rozstali.
Zerwałem z dziewczyną, żeby ją chronić.
- Jestem Sylvie, a to Alba. - Piękne imię.
- Gdy wróci niania, wpadłabym na drinka. - Byłoby miło.
Muszę sprawdzić, co z Rebeccą.
Nie mówiłem mu, że w budynku jest basen.
Żądali informacji. Na twój temat.
- Wszystko się ułoży. - Oby. Spodziewam się dziecka.
Jest na stole operacyjnym.
Myślałem, że jeśli uderzę Vadima po kieszeni…
Jeżeli skompromituję go w oczach wspólników,
to zdołam was ochronić.
Rebecca wiedziała?
Nie.
Ty chciałeś chronić mnie?!
- Nie krzycz. - Milcz!
Zrobił to dla ciebie. Dla twojego brata.
Takie życie mu stworzyłeś.
Owszem, stworzyłem:
Londyn, pieniądze, wykształcenie, Bezpieczeństwo.
Ja chronię rodzinę, nie ty!
Przestań!
Chodź.
Zerwiesz stosunki z Kleimanem.
Koniec spółki.
Zawrzesz pokój z Vadimem.
Będziesz musiał błagać na kolanach.
Kreml nie chce kłopotów z brytyjskim rządem.
Mam znajomego w rosyjskiej ambasadzie.
Spotkasz się z nim.
- Zerwaliście niedługo przed zamachem? - Zgadza się.
Wiedziała pani, że to uchodźcy polityczni?
Że byli uwikłani w przestępczość zorganizowaną?
Tak, lecz Alex nie miał z tym nic wspólnego.
Według pani, jego interesy są całkowicie legalne?
Całkowicie.
Dlaczego się rozstaliście?
Odkochałam się.
FEDERALNA SŁUŻBA BEZPIECZEŃSTWA, MOSKWA
Może pan wejść.
Czekałem 40 minut.
FINANSISTKA POSTRZELONA W LONDYŃSKIM MIESZKANIU
Wiedziałeś o tym?
Nie.
Drewno możesz kupić w sklepie.
Polana są za małe.
Kiedy zjawi się babcia?
W przyszłym tygodniu, a co?
Przyjaciele organizują dla mnie pożegnalną imprezę.
- Jestem zaproszony? - Jeśli powiesz kilka słów.
Będę tęskniła.
Co weekend będę wpadał do Paryża.
Lepiej nie.
Kto to?
Ilia.
Oddzwonię do niego.
Oleg!
Urosłeś od naszego ostatniego spotkania.
Szacunku mi nie przybyło.
Nie awansowałem od dziesięciu lat.
Skąd przekonanie, że mógłbym pomóc?
Mój syn, Aleksiej. Spotkaliście się, kiedy był studentem.
- Miło mi. - Ma sprawę.
Ciekawy artykuł.
Spodoba ci się.
Wiele osób w Rosji jest pod wrażeniem.
Żeby mały londyński bank załatwił Vadima?
Świadczy to o sporej inteligencji.
Niezbyt inteligentnie jest narażać siebie i bliskich.
Vadim ma wpływowych przyjaciół, ale i krytyków.
Zwłaszcza teraz,
gdy nieprzyjemności są większe niż zyski.
Nie chcemy awantur z Brytyjczykami.
W bezkonfliktowym świecie wszyscy byliby na plusie,
nie uważasz?
Owszem.
Znam twojego ojca.
Pomogę ci pogodzić się z Vadimem.
Dziękuję.
Porozmawiam z Moskwą.
Niczego nie obiecuję, ale jedno jest pewne...
Nikt nie cieszy się z antyrosyjskich nagłówków w prasie.
- Bzdura! - Oczywiście.
Nie.
Herbaty nie pij.
Nie chce cię widzieć.
Jak się czuje?
Zatrzymają ją przez parę tygodni.
Wyzdrowieje.
Wierchuszka naciska.
Wątpię, by nasz rząd poszedł z Brytyjczykami na współpracę,
ale pragną, żeby wojenka się skończyła.
- Nie dawaj swoim wrogom pretekstu. - Moim?
Zgoda, naszym. Nie prowokuj ich!
Rób, co każą.
Chłopak jest nieszkodliwy.
W Rosji rywalizują ze sobą wszystkie frakcje rządu,
ale po cichu.
Walczą o swój kawałek tortu.
Ci, na których liczyłem, odwrócili się ode mnie.
Vadim zabrał mi niemal wszystko.
Ziemia pali mu się pod nogami.
Dlatego jest niebezpieczny.
Nasze spotkanie...
Ufasz Olegowi?
Nie mam wyboru.
Gdzie się odbędzie?
W Stambule.
Co radzisz, tato?
STAMBUŁ
Zostajesz.
Miło cię widzieć.
Ciebie również.
Przebyliśmy długą drogę.
Jak się masz?
- Sytuacja się uspokaja. - Cieszę się.
Słyszałem o twojej narzeczonej. Współczuję.
Wróci do zdrowia?
Mam nadzieję.
Alex?
Zgodzę się na wszystko, czego zażądają.
Nie obchodzą mnie pieniądze,
byle dali spokój tobie i twojej rodzinie.
Będzie dobrze, słowo.
Wywierane są na nas naciski, byśmy się porozumieli.
Chyba się zgadzamy, że sprawy zaszły za daleko.
Panie Kleiman, przygotowaliśmy listę tematów.
Najpierw Mumbaj.
Przez następujące firmy-wydmuszki finansuje pan Mehta Shipping Company
i jego filię w porcie.
Arkhangelsky Export Limited Vadima Kaliagina
również ma tam interesy.
Chcemy, by pańscy wspólnicy z Mumbaju
byli do jego dyspozycji.
A także…
Podczas transportu zaginął kontener Srikkanth Steel.
Oczekujemy rekompensaty od pana
lub pańskich partnerów biznesowych.
Kolejny punkt, różne firmy w Czechach.
Przepraszam.
Były korki.
Nim przejdziemy dalej,
chciałbym przedstawić własne warunki.
Nie wymagają podpisu,
jedynie waszego słowa.
Biorę na siebie pełną odpowiedzialność za działania przeciw panu Kaliaginowi.
Mój młody przyjaciel odgrywał rolę księgowego.
Groźby przeciw niemu i jego rodzinie są nieuzasadnione i powinny ustać.
Może panowie Kaliagin i Godman
omówią to na osobności.
Spotkanie nie było moim pomysłem.
Wiem.
Mówią, że nie stanowi pan zagrożenia.
Mam wątpliwości.
- Przecenia mnie pan. - Poprzednio nie doceniłem.
I znaleźliśmy się tutaj.
Jesteśmy kwita.
Wówczas w szpitalu nie leżałaby pańska narzeczona, lecz pan,
a pański stryj by żył.
Dla bezpieczeństwa rodziny jestem skłonny o tym zapomnieć.
Już to słyszałem. Dlaczego miałbym uwierzyć?
Zapłaciłem wysoką cenę.
W to akurat wierzę.
Moja córka sądzi, że jej matka zmarła na raka.
W rzeczywistości zginęła przez mój błąd.
Od tamtej pory nie przeżyłem ani jednego szczęśliwego dnia.
Jeśli wybierze pan to życie,
musi pan być gotów zrezygnować ze wszystkiego.
Nie jestem.
Dlatego przyjechałem.
W takim razie jesteśmy kwita.
Josi! Dobrze cię widzieć.
- I pana. - Londyn się podoba?
Brakuje nam ciebie.
Chciałbyś coś komuś przekazać?
Nie.
Opiekuj się moim przyjacielem.
Dobrze, że zawarliśmy rozejm.
Nie martw się o Ludmiłę.
- Załatwię to. - Dogadali się?
Mam nadzieję.
Chciał pan ze mną rozmawiać?
By wyjaśnić swoje stanowisko.
Zrobił pan to rano, podpisując dokumenty.
Daję słowo, że dotrzymam warunków umowy.
Z mojej strony nie będzie żadnych kłopotów.
Nie jestem aż takim kmiotkiem.
Jeśli coś się stanie, nie będzie to moja wina.
Pan Godman ma innych mocodawców.
W kwiaciarni powiedzieli, że potrzebują mało wody.
Pielęgniarki będą zachwycone.
- Na długo przyjechałeś? - Jutro lecę na południe Francji.
Te widoki...
Zapraszam, kiedy wydobrzejesz.
Widziałeś się z Alexem?
- A ty? - Nie.
Bezpiecznej podróży.
- Dziękuję. - Wraca pan do Londynu?
- Tak. - Niedaleko.
Może następnym razem zobaczymy się w Moskwie?
Również z pańskim ojcem.
Oby.
Władze nie darzą mnie obecnie sympatią, ale postaram się.
Przyjaciel pańskiego ojca, Veniamin, już się cieszy na to spotkanie.
Kupiłem trzy opakowania dla siebie i jedno dla ciebie.
- Prezent. - Dziękuje.
Haci Bekir, podobno najlepsze rachatłukum na świecie.
Szkoda, że wyszło, jak wyszło.
Było - minęło.
Może twoi meksykańscy przyjaciele dadzą mi zarobić na statkach.
Do szybkiego zobaczenia.
Ja też żałuję.
Podaj majonez.
Majonez ci szkodzi.
W tym wieku mam się przejmować szkodliwością majonezu?
Za Rebeccę.
Vadim mówi, że pomoże mi wrócić?
Zmusili go do tego.
Oleg zna w Moskwie wszystkich.
Pojedziesz ze mną.
Chcę, żebyś był dumny ze swojej ojczyzny.
Kim był twój przyjaciel Veniamin?
Gdzie słyszałeś to nazwisko?
Stryjek Borys kiedyś o nim wspomniał.
Nie był przyjacielem,
lecz drobnym cwaniaczkiem z Moskwy.
Co się z nim stało?
Ucięli mu głowę i pochowali pod asfaltem.
Ale dlaczego?
W Rosji kierujemy się kodeksem. Nie dotrzymał słowa.
Teraz, kiedy grozisz komuś śmiercią, mówisz:
"Veniamin już się cieszy na wasze spotkanie".
Veniamin już się cieszy na wasze spotkanie.
Dobranoc, mamo.
Dobranoc, synku.
Nikt oprócz nas nie może o tym wiedzieć, nawet Ilia.
- Tak? - Musimy się zobaczyć.
Mam ważnych gości. Nie zdołam się wyrwać.
Nie prosiłbym, gdyby to nie było pilne.
Vadim był w Stambule. Zrobił wszystko, o co prosiłaś.
Ile jego pieniędzy znaleźliby na twoim koncie,
gdyby się zainteresowali?
Ale kto?
Dobrze wiesz, ile frakcji działa w tym kraju.
Nie chodzi o Londyn.
Jest jeszcze Mumbaj, Praga...
Wrogowie znają jego słabości.
Wszyscy wiedzą, że Vadim i ja przyjaźnimy się od dawna.
Dorastaliśmy razem.
Był moim dowódcą w Afganistanie.
Jestem ojcem chrzestnym jego córki.
- Nie odpowiedziałeś na pytanie. - Ani ty na moje.
Dbam o ciebie i o dobro departamentu.
Jedyne pieniądze, jakie trafiają na moje konto,
są wypłacane przez was.
Nie jestem paranoikiem.
Groził mi. Powiedział, że to nie koniec.
Współczuję.
Jesteśmy gotowi zapewnić wam najlepszą ochronę.
Mimo ochrony i tak dopadli Rebeccę.
Chcę poznać twoich wspólników.
Mam propozycję.
Są wdzięczni za pomoc w zabezpieczeniu statków Kleimana.
Dostali, na czym im zależało.
Oprócz statków potrzebują portów.
Hiszpania nie jest już bezpieczna.
Podobnie jak Francja i Holandia.
Musicie dostarczać towar do Europy inną trasą.
Z winy Vadima Rosja jest poza waszym zasięgiem.
Jego wrogowie w Moskwie mają inne pomysły.
Skąd wiesz?
Od znajomego ojca z ambasady.
Nie jesteś dealerem.
Nie. Będę pośrednikiem.
Nie robię tego dla pieniędzy, lecz po to, by przetrwać.
Jeśli zgodzicie się, żebym was reprezentował,
może uda się rozpocząć negocjacje.
Twój kontakt się zgodził?
Zgodzi się, za odpowiednią kwotę.
Pogadam z partnerami, ale będę pytali, dlaczego akurat ty.
Jestem Rosjaninem, a oni nie.
I nie mają nic do stracenia.
To Szyszkin.
Jego "Na skraju sosnowego lasu" poszło za milion funtów w Sotheby's.
Cena mnie nie interesuje.
- Możemy popatrzeć? - Oczywiście.
Głupia dziewucha.
Z powodu akcentu uważają mnie za idiotkę.
- Masz chłopaka? - Tak.
Wiesz, z iloma facetami w tym mieście mogłam romansować?
Z wieloma.
Jestem idiotką.
Przez całe życie zakochuję się w tym samym człowieku.
Masza!
Ciszej! Obudzi mi pan dziecko.
Przepraszam.
Jestem znajomym Maszy.
Wyprowadziła się.
Nie jestem paranoikiem. Groziła mi.
W takim razie szefowa jest po twojej stronie.
Nie mówię o sobie.
Zniszczą twoje imperium.
Nic nie poradzę, skoro chcą mnie wyeliminować.
Wszyscy stajemy się zbyteczni.
Nie za wcześnie?
Trzymaj się przyjaciół, którzy ci zostali.
Słuchaj dobrych rad.
Bądź grzeczny.
Nie dawaj im pretekstu.
Dziękuję, mamo.
Tak traktujesz matkę?
Dobrze cię widzieć.
Panowie? Alex Godman.
Guillermo Alegre.
Victor Hernandez, Rafael Portillo.
Pan wybaczy, umówiliśmy się na kolację.
- Do następnego razu. - Oby.
Antonio wyraża się o tobie z uznaniem.
Dziękujemy za pomoc z flotą Kleimana.
- Napijesz się czegoś? - Wody.
Na pewno jesteś Rosjaninem?
Rodzice są Rosjanami, ale wychowałem się tutaj.
Nie chciałbym cię urazić,
ale kontakty z twoimi rodakami bywają trudne.
Niestety, to dość częste.
Próbowaliśmy sił w Sankt Petersburgu,
ale wasz Vadim wybrał konkurencję.
Nie jesteśmy monolitem,
za który nas uważają.
Tak samo jest w Rosji. Istnieje wiele frakcji.
O tym chciałem rozmawiać.
Rywalizacja jest obecnie zacięta.
Nie tylko między syndykatami,
ale i w służbach, które je chronią.
Dlatego interesy w Rosji to ryzyko.
Nie wiadomo, kto za co odpowiada,
a kto próbuje cię naciągnąć.
Tutaj mógłbym wkroczyć ja.
Jestem Rosjaninem, mam legalne finansowe zaplecze w Londynie
i rozeznanie w branży.
Doświadczenie w branży miał twój ojciec,
ale z tego, co mówi Antonio, wynika, że wycofał się...
- 15 lat temu. - A ty jesteś specjalistą od finansów.
Nie interesuje mnie spółka ani udział w zyskach.
Proponuję nawiązanie kontaktów w waszym imieniu.
Nic mnie to nie kosztuje.
Zda się pan na mnie?
Moje zaufanie znaczy bardzo niewiele.
Podobasz mi się.
Jeśli ktoś zadzwoni i spyta: "Ten młody człowiek cię reprezentuje?",
przytaknę.
Kłopoty zaczynają się, gdy tracę pieniądze.
W sektorze finansowym,
jeśli transakcja nie wypali, ludzie są zawiedzeni,
ale nikt nie ginie.
W mojej branży jest inaczej.
- Rozumiem. - Zrozum jeszcze jedno.
Twoja inteligencja się nie liczy.
W konfrontacji rozumu z siłą
zawsze zwycięża siła.
Nie jestem tu, bo stać mnie na garnitur od Armaniego,
lecz na tego pana, tego i tamtego.
Masz moje błogosławieństwo.
Jeśli jednak nie traktujesz sprawy poważnie,
ono cię nie uratuje.
Mam dla ciebie upominek.
Dzięki za pomoc.
Jedź po Ludmiłę. Poradzę sobie.
Co pan zamierza?
- To Natasza? - Nie, Sonia.
Pamiętasz? Są podobne.
Rzeczywiście.
Też byłeś kiedyś dzieckiem.
Przepraszam.
Gdzie jesteś?
Na razie tylko go obserwuj.
Skąd możesz wiedzieć, co czuję?
Myślisz, że zdradziłem waszą matką?
Że jej nie kocham?
Wiem, że kochasz.
Dlaczego mi to robisz?
Ty i twoja siostra…
Katia w niczym nie zawiniła.
Była twoją przyjaciółką.
I twoją pierwszą kobietą.
Przepędziliście ją jak...
ostatnią zdzirę.
Ty zrobiłeś z niej dziwkę.
Za kogo ty się uważasz?
Jakim prawem ją oceniasz?
Jesteś nikim. Byłem z nią szczęśliwy.
- Chroniliśmy mamę. - Matka wiedziała.
Nie o ciąży.
Niemożliwe.
A jednak. W starym kundlu tli się jakieś życie.
Dlaczego nic nie mówiłeś?
Co by to dało?
Co powiedzieliście Maszy?
Żeby odczepiła się od naszej rodziny
i zabrała stąd cholernego bachora.
Zamknij się, głupia!
Nie będziesz mnie uciszał!
Jesteś taki dorosły?
Znalazł się wielki boss…
Łapska przy sobie!
To mój dom.
Zrobię, co zechcę.
Powiedz swojej żonie, bohaterze.
Powiedz żonie, jak urządziłeś rodzinę!
- Wystarczy. - Nie dotykaj mnie!
Co zmalował?
Wszystko ci wytłumaczę.
Schlałeś się jak świnia.
Zostaw!
Idiota.
W porządku?
Ubierz się. Musimy się spieszyć.
Zaczekaj do rana i powiedz, że uciekła.
Jeśli wygadasz się wcześniej, zabiję cię.
Dokąd jedziemy?
Na lotnisko.
Chcę, żebyś coś podpisała.
Co?
Dokumenty, o których mówiłem ci w Hiszpanii.
Przepiszę też na ciebie parę kont.
- Skąd ten pośpiech? - Wyjeżdżasz.
- Masz kłopoty? - Jak zawsze.
Poleciałeś do Stambułu, żeby się dogadać.
- Owszem. - Co się dzieje?
Robię to dla spokoju ducha.
Dziękuję, że się pan ze mną spotkał.
Vadim nie zostawił mi wyboru. Zwróciłem się do przyjaciół.
Czego ode mnie oczekują?
Wskazówek.
Chcieliby robić interesy w Rosji. Będą wdzięczni za rady i znajomości.
Sugerował pan, że w służbach są frakcje
niezadowolone z działalności Vadima.
Słusznie się ciebie obawiał.
Pojechałem do Stambułu w dobrej wierze,
ale nie sądzę, by Vadim dotrzymał warunków umowy.
Posłuchaj...
Gdybym nawet skontaktował cię z odpowiednimi ludźmi,
potrzebna będzie spora zachęta, żeby wystąpili przeciw Vadimowi.
- I nie miałbyś żadnych gwarancji. - Pragnę przedstawić swoją sprawę.
Dobrze.
Jeśli mój przyjaciel się zgodzi, pojechałbyś do Moskwy?
Tato?
Cześć.
Przykro mi.
Wiem, że zrobiłeś to dla matki.
Dzwonił do mnie Oleg.
Podobno się widzieliście.
Tak.
Jedziesz do Moskwy.
Kiedy da mi znać.
Myślałem, że to skończone.
Nie dla Vadima.
Naprawdę nie rozumiesz? W Moskwie cię zabiją.
Kapujesz?!
Mogą mnie zabić i tutaj.
Nie chcę narażać mamy ani Katii.
Powinien był zadbać o rodzinę.
Nie twoja wina.
Z kim masz się spotkać?
Oleg jeszcze nie powiedział.
Z nimi nie dobija się targów.
To jedyne wyjście.
Musisz mi zaufać.
Mój synek…
Kocham cię.
Ale jesteś taki młody!
Nic mi nie będzie.
Najważniejsze są mama i Katia.
Nadal mam w Moskwie przyjaciół.
Zadzwonię.
Powiem, żeby zaopiekowali się moim synem.
Dziękuję.
Załatw to.
Tylko chłopak.
Jedynie tobie mogę zaufać.
Zrób wszystko, co w twojej mocy.
Cena nie gra roli.
Muszę chronić syna.
W porządku.
Poczekamy na zewnątrz.
Cześć.
Ucałowania od rodziców.
Przeproś, że nie mogłam ich przyjąć.
I podziękuj za kwiaty.
Niech zgadnę, które są od nich.
Kiedy cię wypiszą?
Jakoś w przyszłym tygodniu.
Dziękuję za to, co powiedziałaś policji.
Zasugerowałem wyprowadzkę...
żeby cię chronić.
Niestety.
Potrafisz być bardzo przekonujący.
Miałem kłopoty.
Nie życzę ci kłopotów.
Łatwo zapomnieć, że dorastałeś w moskiewskiej klitce.
Że byłeś dzikusem bez pieniędzy
i szkół.
Wtedy wszystko się zmieniło.
Rodzina się wzbogaciła i wysłała cię do Anglii,
żebyś nauczył się stwarzać pozory ucywilizowania.
Ale to wbrew twojej naturze.
Masz maniery i czasem postępujesz właściwie,
ale to nie jesteś ty.
Nie oczekuję, że mi przebaczysz.
Przebaczyłabym, prędzej czy później.
Ale przez ciebie
straciłam dziecko.
Tego wybaczyć nie umiem.
- Powinnaś była mi powiedzieć. - Teraz już wiesz.
Jestem zmęczona. Muszę się zdrzemnąć.
Rozmawiałem z przyjaciółmi o londyńskiej strzelaninie.
Brytyjczycy wolą uniknąć zatargów dyplomatycznych.
Nie będą robić afery.
Napisałem pięć stron.
Bez obaw, nie będę tego czytał.
Jest nie tylko moją córką, ale przyjaciółką i towarzyszką.
Osobą, którą podziwiam i kocham.
Ciesz się tym, co masz.
Życie nie jest takie złe.
ZMIANA PLANÓW
- Widziałaś Nataszę? - Wyszła na zewnątrz.
Dzięki.
Jak zdrówko, dziewczyny? Poznajmy się.
- Chciałeś czegoś? - Piłyście?
Ojciec wie?
Nic do ciebie nie mamy. Żegnam.
Natasza? Co tobie?
Spójrz na mnie.
Wezwijcie pogotowie!
Karetka!
Kończy się boarding rejsu 337 do Moskwy.
Alosza? To ja.
Zadzwoń jak najszybciej.